W globalnym świcie facebooka i twittera zginęli mężczyźni, a było ich sporo, jednak zginęli. Wymarli śmiercią naturalną, nie była to żadna wojna, faceci nie wzięli bagnetu w dłoń, nie stawiali oporu i nie przelali żadnej męskiej krwi. Nawet nie zauważyli kiedy przegrali, kiedy ich męskie dusze zostały stłamszone. A ci, którzy spostrzegli co się dzieje nie dali sygnału ostrzegawczego innym. Tylko wzruszyli ramionami i pogodzili się z tym co nadeszło. A nadeszła nie tyle śmierć prawdziwych mężczyzn, co śmierć poczucia bycia prawdziwym mężczyzną.
Ja jestem z tych, którzy się zorientowali, ale za późno.
Dotarło to do mnie, gdy agresor miał już w swym posiadaniu wszystko dookoła,
całe internety. Jednak najbardziej zdziwiło i zasmuciło mnie to, że praktycznie
wszyscy przeszli na drugą stronę barykady. Nie ma już nas i ich. Są tylko one.
Skończyły się odwieczne walki, przepychanki, incydenty na „granicach”. Wszyscy
na tym stracili, choć nie mężczyźni najbardziej.
Nie mogę już czuć się prawdziwym mężczyzną. Dlaczego? Bo
przez tego facebooka nawet nie mogłem zapomnieć o Dniu Kobiet. Cały czas
pojawiały się nowe posty, ze wszystkich stron, że to święto kobiet, że
wszystkiego najlepszego. Obrazki na kwejkach z życzeniami dla dam miały po 4
tys. udostępnień. I jak tu być prawdziwym mężczyzną? Kobieta może się oburzyć
„to jak to, prawdziwy mężczyzną jest się wtedy, gdy się zapomni o swojej
kobiecie w jej święto?!”. Otóż… tak. Jednak
nie chodzi mi o tych, którzy całkowicie zapomnieli o kobietach, którzy obudzili
się dziewiątego marca mówiąc do, obrażonej już oczywiście, kobiety „Zaraz,
zaraz… Czy wczoraj nie był jakiś szczególny dzień? No tak! Liga Mistrzów!” Nie.
To jest ciul, gbur, cham, strącić w przepaść. Prawdziwy mężczyzna zapomniał o
Dniu Kobiet, ale wracał do niej z kwiatami, które wyrwał z pobliskiego ogródka,
albo kupił ogromny bukiet nie licząc się z ceną. I tutaj właśnie kobiety
straciły najbardziej. Teraz facet, któremu non stop przypomina się o tym
święcie, zaplanuje zakup czegoś tam. Zaplanuje ile kasy wyda, ile może
zaoszczędzić, bo przecież jedna róża wystarczy, bo przecież liczy się pamięć. A
gdy facet zapomniał to w panice kupował ogromny bukiet, by zatuszować to, że
nie pamiętał. To było takie zabezpieczenie dla niego samego. Kobieta odurzona
zapachem i zachwycona ilością czerwoności przed jej oczami nie zastanawiała się
czy to zaplanował, czy zdobył to w ostatniej chwili. Czy kupił, czy wyrwał
jakiemuś innemu biedaczkowi na przystanku. Cieszyła się tym co miała, a facet
był szczęśliwy, że się nie zorientowała.
Przez to wszystko facet zatracił swoją męskość, bo zamiast
myśleć o podboju nowych ziem, zabijaniu smoków i tak dalej, zaprząta sobie
głowę przez cały dzień, by kupić tego cholernego jednego kwiatka. Kobiety
jednak straciły o wiele więcej, bo czy lepsza jest jedna łodyga i fakt, że
pamiętał, czy cały bukiet i fakt, że sobie przypomniał? Straciły też to, że
będą miały przy sobie już ciecia, a nie faceta. Mężczyźnie potrzebna jest
jedynie chwila spokoju, wcześniej musiał stanąć ze strachem twarzą w twarz,
pokonać przeciwności losu, a wreszcie przeżyć przygodę i zdobyć cały bukiet, by
kobieta nawet nie dopuściła do myśli, że mógł zapomnieć. Teraz wystarczy jeden
kwiatek, przecież nie trzeba dużo, w końcu nie dał ciała, pamiętał.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz