Oczywista oczywistość: aborcja

Wydaje się, że w tym temacie zostało powiedziane już wszystko. Moc argumentów i kontrargumentów już padło w tej dyskusji, a jednak strony cały czas trwają przy swoim, co mnie dziwi. Dlaczego nikt kto był z prawej strony nie przeszedł jeszcze na lewą? Dlaczego tak trudno jest przekonać, że aborcja nie jest zła? Bo argumenty popierające aborcję nie mają kompletnie sensu.  

 
Dajcie mi jeden argument, który w logiczny sposób usprawiedliwi i wyjaśni słuszność aborcji. Kiedyś ktoś powiedział, że człowiek staje się człowiekiem dopiero po jakimś czasie od zapłodnienia. Granica ta cały czas się waha. W Rosji kiedyś uważano, że człowiek swoje człowieczeństwo nabiera podczas pierwszego oddechu, dlatego tuż po narodzinach wrzucali małe ciała do wody. Dziecko nie zdążyło wziąć pierwszego tchu, więc nie było człowiekiem, więc nie było zabójstwa. Teraz moment stania się człowiekiem zależy od kraju. W wielu krajach dzieckiem staje się po trzech miesiącach ciąży, bo wtedy legalnie można dokonać aborcji. W Portugalii już jest dziesięć tygodni. Także widzicie, moi rówieśnicy z Portugalii są jednak krócej człowiekiem niż ja jestem. Są opóźnieni?
I ten argument, że człowiekiem jest się dopiero po jakimś czasie bezmyślni zaczęli powtarzać. Tak się zastanawiam czy tacy ludzie są świadomi, że drugi raz nie urodzi się to samo dziecko? Chodzi mi, czy wiedzą, że usuwając embrion przyszłej, dajmy na to, Kasi, to ta Kasia przy następnej ciąży się nie urodzi. „Jestem za młoda, jeszcze zdążę mieć dziecko, później urodzę Kasię”. Nie, nie urodzisz. Wyprodukować można dwa takie same Samsungi, ludzi już nie. Czyli usuwając, jak to nazywają, embrion nie dopuszcza się życia Kasi, czyli nie daje jej się żyć, czyli przerywa się życie, co się równa zabiciu.
I dlaczego podejście i uczucia ludzi do dziecka sprawia, że jest on człowiekiem lub nie? Chodzi mi, jeśli kobieta bardzo chciała mieć dziecko, ale poroniła, dlaczego wszyscy jej współczują straconego, uwaga, dziecka? Dlaczego tej załamanej matce nikt nie powie „spoko, poroniłaś tylko embrion” (jeśli ktoś ma czelność tak powiedzieć jest idiotą)? Dlaczego chciane dziecko w drugim miesiącu ciąży jest człowiekiem, a niechciane jest tylko embrionem? 

Ostatnie moje. Dlaczego ludzi, którzy tak myślą jak ja nazywa się „obrońcami życia”, a całą resztę nie nazywa się w ogóle, czyli w domyśle, są zwykłymi ludźmi? Nie, to ja jestem zwykłym człowiekiem, a oni są „przeciwnikami życia”. Bo jeśli są naturalne zasady i prawa na tym świecie, a ktoś chce to niszczyć to jest przeciwnikiem. Analogiczna sytuacja: jeśli ktoś zaatakował by mój dom, a ja bym musiał go bronić, to obserwator nie powinien skupiać się na mnie i mówić „patrz to jest obrońca”, tylko „patrz tamten to napastnik, zareagujmy, bo mu rozniesie chałupe”.